Zwangerschapsyoga

woensdag en donderdag 20.00 – 21.30 uur ; € 150 voor cursus van 10 lessen

Kyoko Furuya: Ik geef al acht jaar zwangerschapsyoga hier in Lochem en ik vind het steeds leuker om te doen. Wat ik het leukst vind is om naar de veranderingen te kijken. In zo korte tijd gaan de deelneemsters echt veranderen.
In het begin hebben de vrouwen een korte ademhaling en vinden ze het moeilijk om te ontspannen. Maar vlakbij de bevalling zien veel vrouwen er ontspannen uit. En zijn ze echt klaar om te bevallen. Ze hebben meer zelfvertrouwen gekregen door het bewuste bewegen, ademhalen en contact maken met de baby.

Elke bevalling is anders. Dus leer ik ook heel veel van de vrouwen die op mijn cursus gezeten hebben. Na de bevalling sturen ze hun eigen ervaringsverhaal naar mij. En ik lees dat voor in de les. We praten daar over. Zo leren we van elkaar.

In mijn zwangerschapscursus kun je elk moment instappen in de groep, als je tussen de 14e en 25e week bent. Natuurlijk moet je een beetje stabiel zijn. Als je nog vaak misselijk bent, wacht dan even totdat je lichaam gewend is aan de veranderingen die optreden.

Je leert basisoefeningen en je krijgt informatie in de eerste 10 lessen (€ 150). Daarna mag je doorgaan tot vlakbij je bevalling, als je het leuk vindt. Die extra lessen kun je dan bijbetalen. Tot nu toe blijven de meeste vrouwen tot de 38e-39e week. Dat is soms spannend voor mij. Iedereen heeft een mooie grote buik.

Je mag een proefles meedoen als je het niet zeker weet. Dat kost € 5.

Wat je moet mee nemen is een yogamat of grote handdoek en eventueel een kussen als je dat nodig hebt. Wil je de eerste keer een half uur eerder naar de les komen, dan heb ik wat tijd om met je te praten vóór de les.

Mijn echte wens is dat alle zwangere vrouwen zo natuurlijk mogelijk mogen bevallen. Daarmee wil ik graag helpen.

Een tiental bevallingsverhalen van deelneemsters van mijn zwangerschapsyoga cursus:

—————————————

Hierbij mijn bevallingsverhaal.
Zondag op maandag om 2.00 uur zijn mijn vliezen gebroken. Wij hebben mijn ouders gebeld om ons zoontje van bijna 3 jaar op te halen. Wij zijn meteen door gegaan naar het ziekenhuis. Aangezien mijn eerste bevalling ook erg snel ging en deze misschien ook snel kon gaan. Onze kleine in de buik lag in een stuit. Wij hebben geprobeerd hem te draaien, maar dat is niet gelukt. Hij was al een stukje ingedaald. De gynaecoloog, die de draaiing uitvoerde, gaf aan dat ik mij goed kon ontspannen, ademhaling was goed.
Wij hebben wel een tijdje zitten wikken en wegen, gaan wij een keizersnee doen of een natuurlijke bevalling. Uiteindelijk zijn wij na gesprekken met gynaecoloog en verloskundige gegaan voor een natuurlijke bevalling.
Om half 3 kwamen wij aan in het ziekenhuis en kregen een kraamkamer toegewezen. Ik had 4 cm ontsluiting. Wij hebben ’s nachts nog een beetje kunnen slapen.
’s Ochtends werd de dienst overgedragen aan de verloskundige die ook Steijn, onze oudste zoon, heeft gehaald. Dit gaf ons wel een fijn gevoel. Wij hadden al gesprekken gehad met haar en de eerste bevalling ging ook erg goed en snel.
In de ochtend kreeg ik wat meer last van harde buiken, weeën. Omdat het kindje in een stuit ligt, heb je eerder persdrang. Bij een hoofdligging, dan drukt het hoofdje op de baarmoedermond, bij een stuitligging drukt het kontje op de baarmoedermond. Dit is niet egaal en zo krijg je eerder persdrang. Ik kreeg al persdrang bij ongeveer 6 a 7 cm. Om dit te onderdrukken en de ergste pijn weg te halen heb ik aangegeven dat ik hier iets voor wilde hebben. Zij hebben via een infuus een pompje aangesloten. Hier kon ik op drukken, als ik een wee voelde aankomen. Hierdoor werd de scherpe pijn minder. Dit was erg prettig en heeft mij er ook een beetje doorheen gesleept. Bij een stuitbevalling mag je ook pas persen als je echt 10 cm ontsluiting hebt. Bij een hoofdligging kan het zijn dat de verloskundige nog een randje voelt en deze kunnen zij dan weg masseren, maar bij een stuitbevalling mag dit niet. Dus je moet wachten totdat het allemaal goed is.
Op een gegeven moment mocht ik toch gaan persen. Zij hebben een knip gezet, dit doen zij sowieso bij een stuitbevalling. Ik heb 18 minuten geperst en om 14.53 uur kwam ons lieve zoontje, Luc, ter wereld.
Het is mij uiteindelijk wel meegevallen. Ik zag er wel tegenop. Het tegenhouden van de persweeën vond ik het vervelendst. Ik ben blij dat ik het op deze manier heb gedaan. Het klinkt cliché, maar als je je kindje vast hebt, vergeet je veel en later ben je nog meer vergeten, qua pijn.

Ik wil je hierbij ontzettend bedanken voor de lessen die ik gevolgd heb. De ademhalingsoefeningen hebben mij erg goed gedaan.

Andere dames, veel succes en geniet van jullie verlof/kindje/tijd!

Groetjes Ellen

—————————————

Onze zoon is op 22 december, na 40 weken en 6 dagen geboren. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat hij al ruim voor de uitgerekende datum zou komen, omdat mijn lijf behoorlijk klaar leek te zijn met deze zwangerschap. Ik had de laatste weken veel harde buiken, was erg moe en opnieuw misselijk. Bovendien was mijn buik inmiddels ook erg groot, ik kon niet meer over straat lopen zonder dat wildvreemden zich er even mee bemoeiden. Al met al had ik het idee dat ik hoe langer de zwangerschap duurde, er niet fitter op werd, en heb ik de verloskundige gevraagd om me de 20e te strippen. Dat leek in eerste instantie niet veel te helpen, maar de dag erna, op maandag, had ik wel veel pijnlijke, harde buiken. Voor wat afleiding ben ik met met man en dochter die middag nog naar Zutphen geweest om wat te winkelen. het was fijn om er heel even tussenuit te zijn, en niet dag na dag uit te zitten thuis, maar eigenlijk was een korte wandeling al snel teveel. Toen we aan het einde van de middag thuis waren, vroeg mijn man me om de harde buiken eens te timen, volgens hem zaten ze vrij snel op elkaar. Ik had dat zelf niet zo in de gaten, maar ze bleken inderdaad al om de 7 tot 10 minuten te komen. Ookal was ik er nog niet van overtuigd dat de bevalling echt begonnen was, toch hebben we mijn ouders toen gebeld om mijn dochter op te halen, zodat zij niet uit haar slaap gehaald zou hoeven worden als later toch bleek dat het was begonnen. En anders zouden we even een rustigere nacht hebben, ook niet verkeerd. Terwijl mijn ouders onderweg waren, merkte ik al dat dit geen vals alarm was, maar dit wel echt weeen waren, en dat ze in hevigheid en frequentie toenamen. Mijn ouders vertrokken om 7u met mijn dochter, waarna mijn man en ik een film zijn gaan kijken. Heel veel heb ik niet gezien van de film, want de weeen werden steeds moeilijker op te vangen. Ik kon ook geen fijne houding vinden. Mijn man heeft daarom de verloskundige gebeld tegen 9u. Toen Marrianne en Manisha (verloskundige in opleiding) tegen half 10 aankwamen, kwamen de weeen ongeveer om de 5 minuten, maar niet echt regelmatig. Marrianne heeft me door een paar weeen heen gecoached door me te zeggen dat ik me moest ontspannen, en me zwaar en rond te maken. Ik merkte dat dat, samen met een diepe buikademhaling, hielp, maar dat lukte me niet bij elke wee. Ik vond het ook lastig dat er 3 mensen naar me zaten te kijken terwijl ik een wee zat weg te werken. Om 21.45 constateerden de verloskundigen 5 cm ontsluiting. Goed nieuws dus. Hoewel ik daarvoor op het punt stond om naar het ziekenhuis te gaan voor pijnbestrijding, wat me bij de vorige bevalling uitstekend bevallen is, ben ik toen eerst nog even op bed gaan zitten in de kleermakershouding. Kussens en een kruik in mijn rug, schemerlampje aan, sky radio aan met alleen maar kerstliedjes. Op deze manier kon ik me goed ontspannen, en merkte ik dat ik goed in mijn eigen wereldje kon kruipen. Als ik een wee had, was iedere beweging, aanraking of geluid me teveel, dat haalde me uit mn concentratie, maar als ik goed in mijn eigen wereldje kon blijven, kon ik door middel van een diepe ademhaling en veel uitademen de weeeen zo goed opvangen, dat ik me serieus heb afgevraagd of de bevalling zo wel zou opschieten. Het deed namelijk voor mijn gevoel niet genoeg pijn om effectieve weeen te kunnen zijn, en ook had ik het idee dat ik minder weeen had, Twee uur later, die voor mijn gevoel vrij snel voorbij gingen, had ik echter 9 cm ontsluiting, en braken mijn vliezen. Snel erna kreeg ik persdrang die ik nog heel even heb moeten wegzuchten. Dat vond ik heel erg moeilijk, ik was helemaal uit mijn concentratie met al die mensen erbij en de drukte van het spullen erbij pakken, want het was duidelijk dat de baby snel zou komen. De baby had moeite om de draai om zijn as te maken in mijn buik, en dat was voor mij ook erg pijnlijk. Toen hij goed lag, is hij in 4 persweeen (9 minuten) ter wereld gekomen. Het is een fors kereltje van 4400 gram en 56 cm, en de schoudertjes werden daardoor ook niet heel makkelijk geboren, dus hebben de verloskundigen ons even moeten helpen.
Onze zoon heeft vanaf zijn geboorte een supergoede start gehad: hij dronk meteen goed, de borstvoeding kwam meteen goed op gang, en hij groeide ontzettend goed. Op dag 4 zat hij al weer boven zijn geboortegewicht, en toen de kraamhulp wegging op dag 8 woog hij al 4810 gram. Zo’n groei had ze in 30 jaar nog nooit meegemaakt. Het is een heel tevreden mannetje en hij slaapt s nachts na de voedingen vrij snel weer in. Mede daardoor ben ik ook weer behoorlijk fit. We vermaken ons opperbest met z’n viertjes.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet geloofde dat je je zou kunnen ontspannen tijdens de weeen, na ervaren te hebben hoe heftig die pijn kan zijn bij de geboorte van onze dochter. Toch is me dat aardig gelukt in het tweede deel van deze bevalling. Ik wil je heel hartelijk bedanken voor de yoga lessen, en ik denk dat deze oefeningen me daarin echt geholpen hebben.

Heel veel groeten aan de meiden die nog gaan bevallen. Zet ‘m op meiden, jullie kunnen het! Adem in, adem uit.

Olga

—————————————

Op woensdag 17 december om 1 uur ’s nachts kreeg ik mijn eerste wee. Een lichte kramp die toch wel erg lang aanhield. En rond 2 uur en 3 uur. Maar daar na kwamen ze vaker. Na een paar keer begon ik ze te timen met mijn telefoon. Bleek dat ze tussen de 10 en 20 minuten kwamen en zeker 1,5 minuut aanhielden. Rond 7 uur stuur ik snel een bericht naar mijn zusje, zodat ze zich vast gaat aankleden voor het geval ik haar nodig heb. Het is toevallig haar vrije dag. Ik ga uit bed, aankleden en maak eten voor Lucas. Weeën komen nu opeens sneller op elkaar, maar duren minder lang. Ik besluit Lucas zelf naar school te brengen. Op school had ik nog een bespreking met de kerstcommissie. Rond 10 uur waren we klaar en ik merkte dat de weeën ook weer sterker werden.
Eenmaal thuis heb ik wat gegeten en ben rustig op de bank gaan zitten. Weeën kwamen nog steeds onregelmatig. Ik was inmiddels moe en wilde even uitrusten. Tot nu toe nog niet overtuigd dat ik zou bevallen die dag. Uiteindelijk mijn zusje toch maar gevraagd of ze Lucas van school wilde halen. Ook Sabien maar gebeld en zij kwam even kijken. Ik blijk al 4 cm ontsluiting te hebben. Om de bevalling wat te versnellen breekt ze mijn vliezen. Hierna verlies ik elk gevoel voor tijd. De weeën worden nu wat krachtiger. Eigenlijk is het heel gezellig. Mijn zusje heeft inmiddels Lucas gehaald en gaat nog even kruiken halen. Mijn vader zou voor Lucas zorgen, dus hij brengt hem naar paardrijden. Lucas wil daarna naar de verjaardag van een vriendje en mijn vader wil liever bij mij thuis wachten.
Zo rond 4 uur zitten mijn zusje, moeder, vader, Sabien en ik gezellig rond de tafel te kletsen, en ondertussen vang ik rustig de weeën op door voorover te hangen op tafel. Ik kan zelfs tijdens de weeën nog gezellig mee kletsen. Wanneer dat niet meer zo makkelijk gaat loop ik naar boven. Ook omdat ik merk dat het niet lang meer zal duren en ik bang ben dat ik dan helemaal niet meer boven kom. Omdat ik moe in mijn benen was wilde ik de weeën even liggend opvangen, maar dat was heel erg pijnlijk. Dus ben ik op handen en knieën gaan zitten. Toen ik merkte dat er persdrang kwam opzetten Sabien erbij geroepen. Ik wilde even de baarkruk proberen en zo kon Sabien even voelen hoever ik al was, ik had 9 cm ontsluiting. Maar wat was die kruk verschrikkelijk, die deed mij echt zeer! Sabien wilde dat ik even op mijn zij op bed ging liggen en een paar weeën later had ik 10 cm en mocht ik gaan persen. Persen ging heel goed, ik heb veel aan de ademhalingstechnieken gehad. Ook kon ik goed ontspannen tussen de weeën door. Al snel merkte ik dat ik niet genoeg zou oprekken en ik zag Sabien al kijken. Dus zei gelijk dat ze een knip mocht zetten. Na de verdoving werd de knip gezet en nadat Sabien het schoudertje gedraaid had, kon ik Quinn eruit halen en op mijn buik leggen. En een paar minuut later kwam de placenta ook. Zonder dat daarvoor een prik nodig was. De navelstreng heeft dus nog even aan Quinn vast gezeten en die heeft Sabien netjes met een veter afgebonden.
Het was een prachtige bevalling en ik heb een heerlijke kraamweek gehad. De kraamverzorgster was geweldig en deed ongelofelijk veel werk in 3 uurtjes.
Mijn vader vroeg halverwege de bevalling wat ik nou aan de yoga heb gehad. Ik kon toen niet goed antwoorden, omdat ik het nog niet wist. Maar inmiddels weet ik dat ik vooral wat gehad heb aan het kunnen ontspannen tussen de weeën door en ook dat ik nog erg flexibel was vond ik er prettig. Dit was ook goed voor mijn herstel, wat bijzonder snel ging. Toen Quinn 4 dagen was liep ik met haar in de draagdoek naar de brievenbus en toen ze 11 dagen was zat ik al met haar te lunchen met de meiden bij de Croissanterie. Nu achteraf realiseer ik me pas hoe snel dat is.
Met Quinn gaat het erg goed. Ze is erg rustig, vrolijk en ontspannen. Huilt amper en slaapt het liefst in de draagdoek. Ze gaat lekker mee in mijn dagelijkse routine. Nu ze bijna 2 maand is is ze ook toe aan spelen en daar geniet ze echt van. Vooral op haar buik schuift ze nu naar speeltjes toe en probeert die langzaam aan al te pakken. Ook leuk om te zien hoe ze de ene dag iets nog niet kunnen en de volgende dag opeens wel.
Kyoko heel erg bedankt voor je steun en begeleiding van mijn zwangerschap. Ik heb genoten van je lessen.
Groetjes
Liselotte

—————————————

Lieve Kyoko en meiden,

Zondag 8 februari (Yes! Februari..;) ) is onze dochter Guusje geboren! Ik zal jullie mijn bevallingsverhaal vertellen.

De laatste dagen waren toch een beetje afwachten. Ik had altijd in mijn hoofd dat het in de nacht van vier op vijf februari zou beginnen. Ik stond 5 februari dan ook enigzins teleurgesteld op. Nog niets aan de hand.
In de nacht van zaterdag op zondag een paar keer wakker geworden met een beetje kramp in mijn onderrug en buik, ja; het is aan het rommelen. Spannend! Gaat het dan nu gebeuren? Niet teveel bij nadenken, het kan immers nog 72 uur duren..
In de loop van de ochtend steeds vaker met jou, Kyoko, in mijn hoofd de krampen weggezucht. Ik hoorde je zeggen; ‘adem in.. en uit uit uit..’
Tijdens onze late lunch zei Mikel tegen me; ‘Zouden we niet eens goed gaan timen, je zit telkens weeën weg te zuchten.’

Ach, misschien wel een goeie. Maar bellen hoeft nog niet, je moet minstens een uur lang krachtige weeën hebben. Toch bleken de weeën (tot nu toe noemde ik ze nog kampen) best regelmatig te zijn, maar ik geloof dat ik in een ontkenningsfase zat.
‘Het zal vast nog veel erger worden. Hoe nauwkeurig is die app? Ik druk het vast niet altijd op hetzelfde moment in..’
Rond vier uur is Mikel gaan eten en besloten we daarna Buik & Co maar eens te bellen. Hij had zijn bord nog niet leeg of ik verzocht hem toch nu maar te bellen. Om de 1,5 minuut had ik nu rug- en buikweeën. Marrianne zou er binnen een half uur zijn. Een kwartier later stond ze voor de deur.
We zijn naar boven gegaan om maar eens te kijken hoe mijn bloeddruk was en hoeveel ontsluiting ik eventueel zou hebben.
Ik had al gezegd; ‘Zul je zien. Heb ik nog maar 2 centimeter!’ Je weet immers dat je met een eerste kindje niet teveel moet gaan rekenen wanneer het er zou kunnen zijn.
Niets bleek minder waar; ik had 10 centimeter ontsluiting!!
We moesten snel beslissen, of toch thuis bevallen of nu per direct naar het ziekenhuis. We gingen naar Zutphen. Ik bij Marrianne in omdat mijn vliezen zouden kunnen breken, Mikel achter ons aan.
Marrianne belde niet handsfree naar Zutphen en daarom schakelde ik voor haar de auto steeds een versnelling verder. 🙂
In de auto heb ik maar drie weeën weg hoeven zuchten gelukkig.
Om zes uur waren we op kraamkamer Izzi. Wat een geluk, wij mogen in Izzi bevallen.
De weeën kwamen al gauw weer regelmatig en omdat ik natuurlijk al volledige ontsluiting had mocht ik beginnen met persen. Nou, dat is niet mijn favoriete bezigheid kan ik nu zeggen. Al snel besloten dat Marrianne de vliezen ging breken. Dat was om tien over zeven.
Ze heeft me na een paar pers weeën even op de wc gezet zodat ik goed kon voelen welke richting ik op moest persen.
Tussen de persweeën door zakte de hartslag van de baby heel erg en herstelde zich ontzettend langzaam. Op een gegeven moment moest er op de alarmknop gedrukt worden voor het plaatsen van eventueel elektroden op het hoofdje om beter te kunnen monitoren wat de hartslag deed. Maar als mij werd gevraagd een goede diepe buikademhaling te doen, herstelde de hartslag zich gelukkig weer. Dus Kyoko, bedankt daarvoor!!
Toch moest er ingegrepen worden, de baby moest eruit!
Twee verloskundigen van het ziekenhuis kwamen helpen om tijdens de laatste perswee op mijn buik mee te duwen terwijl Marrianne een knip zette.
(Achteraf bleek ze met een handje langs haar hoofdje naar buiten kwam, was het een korte navelstreng en dat ‘weefsel’ waar ik last van had bleken twee cysten te zijn. Ik had haar nooit zonder knip zelf naar buiten kunnen persen)
Mikel heeft ons kindje aangepakt en op mijn buik gelegd. Hij spiekte gelijk tussen de beentjes en vertelde me heel trots; Het is Guusje!
Geboren om 20:13.
En om 23:15 waren we weer met ons drietjes thuis.
Heel snel allemaal dus, ik had het niet door. Ik had allemaal houdingen uit willen proberen die we van jou geleerd hebben, maar daar is het niet van gekomen.. gelukkig heb ik heel erg veel aan je ademhaling gehad want anders had ik niet tien centimeter in mijn eentje kunnen ontvangen, maar kon ik ook daardoor Guusje’s hartslag weer normaal krijgen.

Meiden, succes met jullie bevalling!

Ik vind het jammer dat ik jullie verhalen niet te horen krijg, maar Kyoko heeft mijn emailadres dus stuur het vooral door. Hihi.

Veel liefs Germa

—————————————

Lieve Kyoko en aanstaande moeders,

Nietsvermoedend deden Andre en ik Tess in bad na het eten, muziekje erbij.. Gezellig. Op dat moment voelde ik iets gerommel maar ik dacht dat het mijn darmen waren. Maar nadat Tess uit bad ging ben ik onder de douche gegaan om te zien of de buikkrampen af zouden nemen of toch door zouden zetten…. zal dit het dan toch zijn???

Ook onder de douche had ik last van buikkrampen en het ging structureel door. Nu wist ik het zeker.. De weeën waren begonnen. Eenmaal beneden gekomen kwamen de weeën gelijk om de drie minuten en moest ik de pieken wegpuffen. Dit was om +/- 19.30 uur. Vrij snel hebben we gebeld om Tess op te laten halen en vervolgens de verloskundige in het ziekenhuis. En daar gingen we. De weeën gingen goed door in de auto. Ik was verbaasd hoe goed ik de weeën onder controle had dus meiden, het is echt te doen zolang je maar ontvangt en de pijn accepteert. De echte pieken duren maar heel even. Nog bedankt daarvoor Kyoko!

Om 21.00 uur waren we in het ziekenhuis. Eerst moest ik een CTG laten maken van een half uur en toen werd ik getoucheerd 8! cm ontsluiting!!!! in 2,5 uur Ik was stomverbaasd! Ik had zelf gegokt op 3cm ontsluiting haha….Alleen toen stagneerde het weer. om 23.15 uur nog 8cm ontsluiting waarbij het hoofdje niet verder ging indalen waardoor besloten is om een gentle sectio te doen. Daarbij had Liz ook in het vruchtwater gepoept en dit is eigenlijk hetzelfde scenario als bij de bevalling van Tess. Uiteindelijk is Liz op 13-12 geboren om 00.17 uur.

Al met al kijk ik positief terug op de bevalling. De weeën waren goed te handelen en als je je kindje op de borst krijgt, gezond en wel, dan is dat het allerbelangrijkste..

Wees niet bang om je kind te wereld te brengen. Ontvang, accepteer en heb vertrouwen in jezelf! Dan komt het wel goed. Succes met de laatste loodjes meiden. Ik vond het altijd erg gezellig en Kyoko, heel heel erg bedankt!!

Lieve groetjes,

Debbie

ps: oja, mijn voeten zijn weer in normale shape

—————————————

Lieve Kyoko en aanstaande moeders!

Afgelopen zaterdag zijn wij de trotse ouders geworden van onze zoon Mats
Als eerste: Kyoko, wat ben ik je dankbaar en wat ben ik blij dat ik een aantal lessen bij jou heb mogen volgen!

De gehele zwangerschap heb ik mij steeds heel goed gevoeld, veel energie en weinig lichamelijke klachten. Wel werd ik steeds gewaarschuwd dat m’n bloeddruk hoog was en wij uit moesten gaan van een groot kind, waarschijnlijk 9 pond…

Afgelopen vrijdag had ik ook een erg goede dag, boodschappen gedaan, op visite geweest bij een vriendin, de tuin geschoffeld en ’s avonds bij vriendinnen geweest in Zevenaar.
’s Avonds bij m’n vriendinnen merkte ik dat m’n buik wat onrustig was, dacht dat dit een soort voorweeën  zouden zijn, maakte me hier niet zo druk om. Wat later op de avond kreeg ik opeens een aantal keer vreemde steken in m’n onderrug. Dit was toch wel een teken om naar huis te gaan, het was ook al half 11 geweest. In de auto werden de krampen wat heviger, toen ik langs het ziekenhuis van Zutphen reed, had ik voor het eerst het gevoel dat ik een wee had.. Ik twijfelde om de afslag naar het ziekenhuis te nemen, dacht nog, ze zien me daar aankomen, eerste kindje en mevrouw staat bij de eerste wee op de stoep! Dus rustig doorgereden en ik was erg blij om thuis te zijn, het was inmiddels half 12. In de auto was ik heel geconcentreerd naar m’n lichaam aan het luisteren en steeds gelet op m’n ademhaling, het lange uitademen wat we zoveel geoefend hadden vond ik erg fijn!
Eenmaal thuis werden de krampen steeds krachtiger, leunend tegen het aanrecht heeft m’n vriend gewreven over mijn onderrug en vervolgens ben ik gaan douchen. Ook hier heb ik steeds gelet op wat ik voelde en heel bewust met m’n ademhaling bezig geweest.
Na het douchen ging ik op bed liggen, na een halve minuut werd ik echter zo misselijk, ik kwam overeind en moest direct overgeven. Ik had hier in een boek iets overgelezen, en m’n vriend zocht dit op ‘vaak geven vrouwen over bij 2 à 3 cm ontsluiting of 8 à 9 cm…’. Wij maakten nog grapjes dat ik waarschijnlijk wel 9 cm ontsluiting zou hebben…
Inmiddels hield mijn vriend de tijd al bij, om de 2 minuten had ik toch echt wel hevige krampen.. Was ik dan toch echt met de bevalling bezig? Ik bleef heel rustig en als maar naar mijn lichaam aan het luisteren. Ik merkte dat ik heen en weer lopen het prettigst vond en tijdens een wee leunde ik op de rand van het voeteneind van het bed, de weeën kon ik steeds heel goed opvangen met het ademen.
Mijn vriend zocht op vanaf wanneer je de verloskundige mocht bellen, terwijl ik wat bloed verloor. Mijn vriend belde direct met de verloskundige en ze zei dat ze naar ons toe zou komen. Het was bijna 1 uur.
Ik had inmiddels ontzettende drang om te poepen, dit lukte in eerste instantie ook, echter merkte ik op een gegeven moment dat de drang zo hevig werd en dat ik echt al een hoofdje voelde komen… In mijn hoofd bleef ik heel rustig, ik kon me goed blijven concentreren op mijn ademhaling en besefte me dat ik nog even moest wachten tot de verloskundige er was.. Ik had echte persdrang, maar wilde echt wachten tot de verloskundige er was, het risico dat het te snel zou gaan vond ik te groot. Twee persweeën  heb ik tegen kunnen houden, alsmaar met het idee dat dit het beste was voor mij en mijn kindje. De verloskundige kwam binnen en ik moest van haar op bed gaan liggen. In eerste instantie wilde ik niet, bang om weer zo misselijk te worden als daarvoor. Maar al snel besefte ik dat ik moest gaan liggen, ondertussen haalde mijn vriend heel snel haar koffers uit de auto en op het moment dat hij de slaapkamer binnenkwam zag de verloskundige ook het hoofdje al en mocht ik wat kracht zetten… Met 1 keer persen was daar al ons kleine mannetje! De verloskundige was nog geen 5 minuten binnen!! Het was 01.28!
Wat een bijzonder moment, zo mooi, zo fijn en zo blij! Ik had van te voren veel scenario’s bedacht, maar dat ik zo snel, met zo weinig pijn, zoveel concentratie en thuis zou bevallen, had ik niet durven dromen!
De hele zwangerschap werd ik door de gynaecoloog extra in de gaten gehouden vanwege de groei van ons kindje en maakten ze zich zorgen over mijn bloeddruk… Ons mannetje is nu met 37 weken en 2 dagen geboren met een gewicht van 3230 gram. Ook al zou hij langer in mijn buik hebben gezeten, hij zou nooit de 8 of 9 pond gehaald hebben.

Mats doet het heel goed, ondanks dat hij randje prematuur is, het is een super tevreden mannetje! Wij zijn heerlijk thuis, zeer ontspannen en volop aan het genieten!
Wij zijn er van overtuigd dat de natuur z’n werk heeft gedaan.. De navelstreng was heel kort en de placenta heel klein, dit was het moment dat hij moest komen!

Ik weet zeker dat ik zo rustig ben gebleven door de tips en oefeningen die jij me gegeven hebt, ontzettend bedankt!
Ondanks dat het echt super snel ging, gun ik elke vrouw zo’n bevalling toe!

Lieve groetjes,
MT

En een knuffel van Mats:)

—————————————

Beste Kyoko en alle andere,

Hierbij dan de mail over de bevalling van mijn super ventje Hidde.
Wat een lief en tevreden ventje is. Waarschijnlijk is hij zo rustig en tevreden, omdat de bevalling echt vlekkeloos en soepel is verlopen. Zo kan het dus ook!!!!!.
Als ik geen yoga had gedaan was het waarschijnlijk heel anders gegaan en hiervoor wil ik je dan ook heel erg bedanken. Want het is zo fijn om dit nu ook meegemaakt te hebben.

Mijn bevallingsverhaal;

Maandagavond 12 aug om 22.00 uur was de verloskundige bij mij thuis om mij te strippen. Ik was op de dag af 41 weken zwanger. Na alle controles ging ze het proberen. Maar helaas er was wat tegenslag. Er was minimale ontsluiting en de baarmoeder mond lag wel nog erg ver naar achteren. Maar omdat ik het graag wilde toch geprobeerd. Ze gaf het weinig kans dus een afspraak gemaakt voor de volgende dag. Daarna gedouched en lekker naar bed.
Om kwart over 1 werd ik wakker van wat gerommel in mijn buik. Zou het dan toch. Maar toch weer in slaap gevallen. Om kwart voor 3 werd ik weer wakker en had ik toch echt het gevoel dat de weeën toch gingen doorzetten, dus zijn we gaan timen. De weeën kwamen al om de 6 min. Toch bang dat het weer zou gaan stoppen, lekker even onder de douche om de boel te stimuleren. Dat was toch niet zo’n goed idee, want toen kwamen de weeën meteen om de twee minuten. Waar ik zo van schrok dat ik meteen weer in bed ben gaan liggen en heerlijk op zijn zij weer geprobeerd heb te gaan ontspannen. Waarbij ik de hele tijd Kyoko in mijn oor hoorde praten over de buikademhaling en de flankademhaling.
Ik ontspande zo volledig dat ik tussen de weeën door steeds weer wegdommelde. Toen ik weer in bed lag en lekker op mijn zij de weeën aan het opvangen was, was ik zo rustig en heb ik vertrouwen gehouden dat ik het kon. Ook heeft mijn man geholpen met de geboortetens op te plakken. Deze heeft daadwerkelijk de hoogste pieken van de weeën eraf gehaald. Want 1 keer was ik vergeten het knopje in te drukken toen de wee begon en die heb ik meteen als heftiger ervaren.
Alles samen gaf mij dus heel veel vertrouwen.
Om 5 uur hebben we de verloskundige gebeld, omdat de weeën toen een uur lang om de 5 min kwamen. In overleg met de verloskundig moesten we terug bellen als de weeën om de drie minuten kwamen, omdat ik nog zo relax klonk. En omdat mijn voorgeschiedenis was met een hele lange periode voorweeën. Zij wilde mij niet onnodig uit de concentratie halen.
Om 7 uur weer gebeld en om half 8 was ze er. Controleren hoe ver ben ik.
Ze twijfelde, nog een keer extra voelen….. ( Oh nee, dacht ik nog ) Twee centimeter, dacht ik nog, want de 5 à 6 weeën daarvoor voelde ik pas echt iets gebeuren.
Ja zegt ze, je hebt al 8 centimeter ontsluiting. Dat gaf toch een boost. Wat goed zeg, ik ben al over de 7 centimeter heen en ik ben nog steeds ontspannen. Even flank ademhaling bij de wee en hup weer naar de buikademhaling.
Na de hele tijd op mijn zij te hebben gelegen wilde ik toch nog graag even een andere houding. Toch even op handen en knieën, omdat ik dat zo’n fijne houding altijd heb gevonden.

Ik vond het zo prettig dat ik zelfs de eerste persweeën zo mocht doen. Om half 9 mocht ik al gaan persen. Wat gaat dat hard bij een tweede zeg. Ik moest mij nog snel omdraaien, anders was hij er al en kon ik hem niet op mijn buik krijgen. Doordat ik op handen en knieën heb geperst, kon ik toen het hoofdje stond ook een wee wegzuchten om te voorkomen dat ik zou scheuren. Ik heb maar een paar een hechtingen uiteindelijk gekregen, maar mag eigenlijk niet genoemd worden.

Ik ben omgedraaid en op mijn rug gaan liggen (snap nog niet hoe ik dat gedaan heb met het hoofdje er half uit ) en toen is al zuchtend de rest van het hoofdje laten geboren worden .
En als laatste kwam nog het toetje. De verloskundige riep: en nu zelf opvangen. Ik nog: dat kan ik niet! Jawel dat kan je wel, zei ze. En dat heb ik ook gedaan.

Je hebt het zo vaak voorgedaan hoe je dat doet Kyoko en ik heb het gedaan. Het was zo bijzonder om hem zelf op mijn buik te mogen leggen. hij heeft anderhalf uur bij mij op de buik gelegen en twee keer over uit elke borst gedronken. Alle tijd werd er voor genomen.

En dus na 6 uur was Hidde geboren. Een wolk van 4280 gram en 52 cm groot. Dat twee kreetjes heeft gegeven om de longen te openen en we hebben hem echt tot nu toe niet meer horen huilen. Hij smakt als hij honger heeft en hij murmelt. Dus de roze wolk duurt door. Wat fijn om ook dit meegemaakt te hebben.

Ik wens iedereen net zo’n bevalling toe als wat ik nu heb gehad!!!!

Groetjes Miranda

—————————————

Lieve Kyoko en lieve dames,

Hierbij mijn verslag van de bevalling, want ja er is uiteindelijk maar één reden waarom ik er vanavond en vorige week niet meer bij kon zijn.

Het begon voor ons op maandagavond 4 juni 2013 om elf uur. Na een leuk gesprek met mijn man Mark over wanneer we dachten dat we zouden bevallen is Mark lekker in slaap gevallen. Onze conclusie aan het einde van het gesprek was dat het vast nog een paar weken zou gaan duren. We vertelden elkaar dat we er wel naar uitkeken onze dochter of zoon in onze armen te sluiten, maar we hadden er ook nog wel vrede mee dat het nog even zou gaan duren. Mijn eerdere idee dat ik eerder dan 40 weken zou gaan bevallen was hiermee alsnog verdwenen in de prullenbak. We wisten toen nog niet wat de nacht ons zou gaan brengen.

Mark viel snel in slaap en ik was aan het bedenken of ik het gevoel van een wee wel zou herkennen als het zover zou zijn. Om half twaalf kwam mijn eerste wee en was ik dus in de praktijk bezig met ontvangen. Ik ging op wikipedia lezen wat ik nu zo ongeveer kon verwachten. Daar stond “de eerste weeën duren gemiddeld 1 minuut en komen om de twee uur”. Dat gelezen hebbend dacht ik: Ik ga snel proberen nog wat te slapen en dan maak ik Mark wel zo rond 5 uur ’s ochtends wakker dan zijn we beiden uitgerust voor de bijzondere dag van morgen.

Twaalf minuten later volgde toen de volgende wee die al veel sterker was en een minuut of tien daarna weer één. Ik was er een beetje door van slag omdat het zo snel ging, maar ik ademde rustig in en op de “sssss” uit.
Om half één waren de weeën om de 8 minuten en nog sterker. Zo sterk dat ik niet meer in bed wilde liggen, want slapen ging niet meer. Ik besloot Mark nog te laten liggen, want ik kreeg hem nog steeds niet wakker. Dan maar bij de trap over de railing hangen en de weeëndans. Dat leek me wel wat om de weeën in alle rust zelf alleen op de vangen.

Bij de eerste heupbeweging brak meteen het buitenste vlies. Gelukkig kon ik het nog net afstappen naar de naastgelegen wc, waar ik al dat vruchtwater loosde.
Toen toch maar heel hard Mark wakker geroepen, want de weeën kwamen ondertussen om de 5 minuten en werden met elke wee langer en heftiger. Nog steeds kon ik het redelijk volhouden met weg puffen. Wel werd het steeds lastiger. Mark belde met het ziekenhuis die ons vertelden dat we dan maar rustig aan die kant op moesten komen. Dus ik heb me tussen de weeën door aangekleed, fototoestel gepakt en alles in de auto gezet, toen naar het ziekenhuis. Het werd onderweg erg snel moeilijker goed te blijven ademen, Mark hielp me door me te herinneren “door je neus in en door je mond uit”. Dat hielp me erg goed om me te concentreren.

Toen we in het ziekenhuis aankwamen om kwart voor twee ’s nachts ben ik tussen de weeën door van de auto naar de verloskundeafdeling gelopen. Eerst de trap op bij de eerste hulp en toen de lange gangen door. Het viel me op dat het niet tegenviel om te lopen. Op de verloskamer aangekomen en geïnstalleerd, moest ik eerst een half uur aan de CTG van de verpleegkundige, dat was het protocol. Ik vertelde haar dat het nogal heftig was en dat ik weinig pauze had om te rusten, want de weeën kwamen toen om de drie minuten duurden een ruime minuut. Hierdoor had ik maar een minuut om op adem te komen. Dat viel me wel zwaar. Na een 25 minuten kon ik niets meer wegpuffen en heb ik op de alarmknop gedrukt voor de verpleegkundige.
De verloskundige en verpleegkundige kwamen op de alarmbel af en vertelden dat het wel erg snel ging in hun idee.

Ik was er niet verbaasd over, want dat gevoel hadden Mark en ik ook al. Ondertussen was het half drie. Ik vertelde dat ik misschien dan toch wel pijnstilling wilde, omdat ik geen tijd had om op adem te komen tussendoor.
De verloskundige besloot dan toch maar even een inwendig onderzoek te doen. Ze deed het onderzoek en schrok. De conclusie was dat ik 7 cm ontsluiting had en dat het binnenste vlies nog niet gebroken was. Ze vertelde dat pijnstilling niet mogelijk was, omdat het allemaal veel te snel ging en de baby er al snel zou zijn.

Daarop heeft zij het binnenste vlies gebroken. Toen ben ik snel op mijn linkerzij gaan liggen om mijn stuitje ruimte te geven. De persweeën kwamen al heel snel en waren erg heftig. Gelukkig zat er toen wel wat tijd tussen de weeën waardoor ik tussendoor op adem kon komen. Om kwart over drie vertelde ze dat ik de persweeën maar weg moest gaan puffen, omdat het allemaal veel te snel ging voor ons kindje. Omdat het verstrijken van de baarmoedermond en de ontsluitingsweeën in totaal maar 3 uur geduurd hadden, had hij het zwaar. Zijn zuurstofgehalte liep iets terug.
Ook voor mijn lijf was het niet goed. De verloskundige vertelde dat ik de persweeën op moest vangen, omdat zij anders niet wist hoe zij het allemaal weer aan elkaar zou moeten hechten in mijn vagina.

Braaf pufte ik een kwartier lang alle persweeën weg. Tot ik weer verder mocht persen. Het haar van ons kindje was al snel in zicht toen er een gynaecoloog opbelde met een vraag aan de verpleegkundige die mij hielp. Mijn voet stond tegen haar heup aan, maar zij moest weg om iets op te zoeken, terwijl het hoofdje van ons kindje al tussen de schaambotten zat. Ze vertelden dat ik mijn been maar even omhoog moest houden. Gelukkig heeft Mark mij toen snel geholpen.
De verloskundige besloot ondertussen dat het beter zou zijn om een knip te zetten en terwijl de verpleegkundige weer terugkwam van haar telefoontje moest ik dus nog één keer een wee wegpuffen zodat zij alles klaar zette voor de knip. Bij de volgende wee zette ze de knip en één wee later om 4.02 uur werd ons kindje geboren! Amper 4 en een half uur na de eerste ontsluitingswee.

Het bleek een prachtig klein jongetje te zijn dat van ons de naam Ties meegekregen heeft, 51 cm en 3430 gram. Hij ligt nu naast me te slapen. Vandaag 12 juni had hij geboren moeten worden, maar hij is nu dus al 8 dagen oud. Hij eet heel erg goed al vanaf dat hij een paar uur oud is. Hij krijgt borstvoeding en legt vanaf het begin zichzelf aan, ik mag hem niet helpen. Gisteren was hij al ruim 100 gram boven zijn geboortegewicht. Hij is rustig, lacht veel, huilt nauwelijks en knuffelt graag met zijn vader en mij.

De bevalling was heftig en kort, zeker voor een eerste kindje. Hierdoor kon ik niet in een soort van trance komen en maakte mijn lichaam nog niet genoeg endorfine aan om de natuurlijke pijnstilling te hebben. Toch kijk ik met en grote glimlach terug op de bevalling, al met al is het mij erg meegevallen. Dankzij alle goede voorbereiding en rust die ik bij jullie bij yoga gekregen en geleerd heb vast te houden. Ik wist wat er mogelijk was qua houdingen en ademhalingen. Ik heb er heel erg veel vertrouwen van gekregen in mijzelf en in ons kindje. Samen hebben wij iets heel bijzonders gedeeld.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne ervaring met yogalessen die nog komen en jullie komende bevalling. Moge jullie glimlach aan het eind als jullie je baby vasthouden net zo groot zijn als dat de mijne dat was.  Succes en toi toi toi!

Marjolein

—————————————

Hallo Kyoko,

Eindelijk, hij is er! Onze zoon, Reyn, is dinsdag 10 september geboren. Drie dagen na de uitgerekende datum. En het is een flinke jongen met gezonde sterke longen.

Maar voor ik vertel hoe de bevalling is gegaan wil ik je bedanken voor alles. Dankzij de zwangerschapsyoga heb ik de laatste (zware) loodjes wel soepel (lichamelijk) ervaren. En tijdens de bevalling heb ik veel profijt gehad van de diverse oefeningen. En ook mijn man, Robert heeft mij goed kunnen ondersteunen met de tips die jij hebt gegeven. Dus onze dank daarvoor!

En dan de bevalling. Ik was super blij toen ik maandag op dinsdag nacht, rond een uurtje of 3 merkte dat de voorweeen die ik maandagavond had er nog waren. Meestal zakte die ’s nachts weg, maar nu niet. Maar ze waren nog niet heftig en niet regelmatig, dus ik ben weer in slaap gevallen.

Die ochtend waren ze er nog steeds! Dus Robert en ik de tijd bijhouden. Om de 7 minuten. We konden het nog niet echt geloven dat het dit keer toch echt vanuit mijzelf begon. We hebben het dan ook rustig aan gedaan die ochtend. Maar we hebben wel gebeld met de verloskundige, want gezien mijn voorgeschiedenis moest ik in het geval het serieus zou worden, op tijd in het ziekenhuis zijn. Om 9 uur kwam ze en bleek ik al 3 cm ontsluiting te hebben. We spraken af dat we thuis zouden blijven om het even aan te zien. Ik kon de weeën makkelijk weg ademen (buikademhaling) en thuis blijven is dan wel zo prettig!

Maar om half 2 nog geen verandering. De weeën bleven zwak en geen verdere ontsluiting. Op naar het ziekenhuis, want mijn lichaam had toch een zetje nodig. Wel jammer dat de verloskundige er zelf dan niet meer bij mocht zijn. Maar ik werd door een heel fijn team in het ziekenhuis ontvangen.

Daar kreeg ik al snel weeën opwekkers. Die werkte direct. De weeën werden heftiger en kwamen sneller. Al staand, hangend over Roberts schouders heb ik ze opgevangen. Terwijl we samen wiegend de weeën weg ademde, heeft Robert ook nog mijn onderrug gemasseerd. Daar had ik voornamelijk de weeën.
Toen ik in een weeenstorm terecht kwam zijn de opwekkers uitgezet, ik had gelukkig maar een klein beetje gehad. Maar de weeën waren nu zo sterk! Ik ben uiteindelijk voorover op bed gaan hangen zodat Robert mijn weeën kon wegmasseren. Al heel snel kreeg ik persdrang. Om te zien hoe de baby lag heb ik de eerste paar keer liggend moeten persen. Toen bleek dat hij iets gedraaid lag ben ik uiteindelijk op handen en knieën gaan zitten. Zo konden ze proberen het hoofdje te draaien tijdens de persweeeen. En dat is gelukt! De laatste persweeeen heb ik weer liggend gedaan zodat ik Hem zelf kon aanpakken. Zwaar maar zonder pijnstillers! En daar was hij dan, onze Reyn. Hij is uiteindelijk om 10 over 7 ’s avonds geboren.

Trots op hoe de bevalling dit keer is gegaan en hoe bewust ik alles heb kunnen meemaken kan ik terugkijken op een plezierige bevalling. De mensen om ons heen hebben goed naar onze wensen geluisterd en ons daarin ondersteund.

De volgende ochtend mochten we gelukkig al weer naar huis. We zijn nu lekker aan het genieten van onze twee zoons!

Ik wens iedereen nog een hele fijne zwangerschap toe en natuurlijk een fijne kraamperiode daarna! Nogmaals bedankt en hopelijk tot ziens.

Groeten Eline.